Son vaxtlar ölkədə antibiotiklərin vurulması ilə bağlı ziddiyyətli məqamlar əhali arasında çaşqınlıq yaradır.
Bizim.Media olaraq bu məsələni dəfələrlə işıqlandırmışıq, amma yenə də məsələnin qaranlıq tərəfləri var ki TƏBİB buna tutarlı aydınlıq gətirə bilmir.
MÖVZU İLƏ BAĞLI:
Antibiotik və sistem QADAĞASI – Evdə SƏRBƏST, poliklinikada OLMAZ?
Məsələn, həyəcan təbili çalırıq ki, həkimlər tərəfindən asanlıqla reseptlə təyin olunan antibiotik və onun sistemlərinin vurulması xəstəyə çətinliklə başa gəlir. Yəni bu prosedur bəzi tibb müəssisələrində qadağan edilib. Xüsusilə polinklinika və qadın məsləhətxanalarında birmənalı olaraq buna icazə yoxdur.
Sual yaranır: Səbəb? Əgər inyeksiya və infuziya kimi prosedurlar protokollarda yer alan standart tibbi xidmətlərdirsə, niyə bu xidmətlər ilk növbədə vətəndaşa ən yaxın olan tibb məntəqələrində əlçatan deyil? Poliklinikalarda, tibb məntəqələrində uyğun tibbi şərait yoxdur, ya prosesi həyata keçirəcək müttəxəssis – yəni problem infrastrukturdadır, yoxsa kadr çatışmazlığında?
Tibbi protokolların ziddiyyətləri – formal xidmət?
Bizim.Media-nın suallarına TƏBİB-dən yalnız belə bir açıqlama verildi:
“Bu xidmətlərin həyata keçirilməsi üçün müəyyən tibbi və hüquqi tələblər mövcuddur. Bu prosedurlar zamanı allergik reaksiyalar, anafilaktik şok və ya digər ağırlaşmalar baş verə bilər. Belə hallarda operativ şəkildə müdaxilə etmək üçün həkim nəzarəti, reanimasion tədbirlər üçün şərait və təcili tibbi avadanlıq tələb olunur. Tibb məntəqələri və poliklinikalar fəaliyyət istiqamətinə uyğun olaraq profilaktik baxışlar, yüngül ambulator müalicələr, konsultasiyalar və yönləndirmə funksiyalarını əhatə edir. İnvaziv prosedurlar – inyeksiya və infuziya daxil olmaqla – ikinci səviyyə (ambulator-stasionar) xidmətlərə və tibb müəssisələrinin fəaliyyət istiqamətinə aid edilir”.
Bu addım təqdirəlayiqdir, tamam, bəs digər tərəfdən niyə evlərə tibb bacısı çağırmaqla təhlükəli iynələr vurulur? Bəs bunun qarşısı niyə alınmır? Sağlamlıq mərkəzləri və poliklinikalarda bu prosesi həyata keçirə bilməyən tibb bacısı cəzalanmayacağını bildiyi üçün evlərdə işini rahat görür. Yəni pasiyent ona reseptlə yazılan preparatları aptekdən alıb, tanış tibb bacısına vurdura bilər. Bu məsələdə heç bir nəzarət mexanizmi yoxdur. Məgər təhlükənin qarşısı təkcə tibb məntəqələrində alınmalıdır?
İynə vurdurmaq üçün şəhərə?
Bu sualların isə cavabı yoxdur, ona görə də məsələ qaranlıq qalır. Görünən odur ki, tibbi protokollar hazırlanarkən insanlarımızın hər vəziyyətdən çıxma bacarığı nəzərə alınmayıb.
Xüsusilə də ucqar bölgələrdə səhiyyə infrastrukturunun real durumu diqqətdən qaçıb. Hansı gözdəniraq kənd sakini antibiotik vurdurmaq, sistemini qoşdurmaq üçün mərkəzi xəstəxanaya gəlir? Yenə əlac “qonşudakı məsləhətli tibb bacısına” qalır. “Çörək ağacı”na müdaxilə etmək kimi olmasın, amma birinin qazancı digərinin həyatına səbəb olacaqsa, o zaman xarici ölkələrdə tətbiq olunan cərimələr ölkəmizdə də həyata keçirilməlidir. Bəlkə o zaman tibb bacısı görkəmindəki ölüm mələkləri evlərə ayaq açmaz.
Şəfiqə Şəfa, Bizim.Media
