Bütün dünyanın diqqət mərkəzində olan Rusiyanın Ukraynada həyata keçirdiyi hərbi əməliyyatlara ən radikal reaksiyalar Qərb ölkələrindən gəlməkdədir.
Faktiki olaraq, Rusiyanın bu əməlini işğalçılıq kimi qiymətləndirən Amerika, Avropa Birliyi və digər müttəfiq dövlətlərin Moskvaya qarşı cəbhə aldığı aydın şəkildə görünür.
Hazırda Ukrayna ətrafında Qərb və Rusiyanın toqquşan maraqları, xüsusilə də Qərbin sərgilədiyi mövqe Gürcüstandakı 2008-ci il olayları dönəmində baş verənlərlə bənzərlik təşkil edir. Belə ki, NATO Rusiyanın Gürcüstan və Ukraynadakı addımlarını işğalçılıq kimi qəbul edərək Kremli faktiki hədəfinə çevirib.
Gürcüstan və Ukrayna nümunələrindəki analogiya NATO-nun olaylara praktiki müşahidəçi qalması baxımından da aparıla bilər. Hələ 2008-ci ildə Qara dənizə qədər gələn ABŞ hərbi gəmiləri rus tanklarının Tiflisin kandarına qədər gəlməsini sükutla seyr etmişdi.
MÖVZU İLƏ BAĞLI:
Kremldən Qərbin Ukraynaya silah tədarükünə REAKSİYA – “Təhlükəli nəticələr verəcək”
Lakin Gürcüstan nümunəsindən fərqli olaraq daha güclü orduya və xüsusi hazırlığa malik olan Ukrayna suverenliyi uğrunda mübarizəni davam etdirə bilir. Görünür, Ukraynaya gələn hərbi yardımların da əsas səbəbi Kiyevin daha qətiyyətlə öz suverenliyini müdafiə etməyi bacarmasıdır.
Sözügedən olaylara Qərbin sərgilədiyi mövqe isə “işğalçılığa qarşı dayanan sülhsevər güc” imici formalaşdırıb.
Lakin...
Sual yaranır ki, eyni mövqe Azərbaycan işğalla üzləşəndə niyə sərgilənmirdi?
Niyə Rusiyaya qarşı əlbirliyi edən ölkələr Azərbaycan torpaqları işğal olunanda, xalqımız qaçqın və məcburi köçkün durumuna düşəndə quru bəyanatlar verməkdən savayı əlini daşın altına qoymurdu? Əgər Qərb dövlətlərin suverenliyinə bu cür önəm verirdisə, niyə Qarabağda 30 ilə yaxın fəaliyyət göstərən separatçı respublikaya qarşı beynəlxalq hüququn dili ilə danışmağı bacarmırdı?
Qəbul edək ki, Azərbaycanın NATO-ya üzv olmaması Gürcüstan və Ukraynada olduğu kimi Alyansın fiziki yardım imkanlarını minimuma endirirdi.
Lakin Azərbaycan hərbi yardımlardan da məhrum buraxılmışdı. Hətta “yanan da biz, yaman da biz” məntiqi ilə “907-ci düzəliş” də işğalçıya yox, qurbana tətbiq olunmuşdu.
Azərbaycan ərazilərini işğal edib, dinc əhaliyə qarşı qətliamlar törədən erməni cəlladlarının Qərbin sevimli silahı olan iqtisadi və hüquqi sanksiyaların varlığını belə hiss etməmişdilər.
Cəmi 2 gün öncə yad etdiyimiz əsrin insanlıq cinayəti olan Xocalı qətliamının memarlarının bu gün Ermənistan parlamentində ayaq-ayaq üstünə atıb revanşist çağırışlar etdiklərini xatırlatmağın da yəqin ki, bir faydası toxunmayacaq.
Ukrayna və Gürcüstandan daha ağır və uzunmüddətli işğalçılığa məruz qalan Azərbaycana qarşı illərdir sərgilənən ikili standartlar bu gün də davam etməkdədir. Erməni diasporunun ziyafətlərində qədəh qaldırıb, qondarma erməni soyqırımına qara bağlayan ABŞ senatorları, Fransa siyasətçiləri üçün görünür kimin qurd, kimin quzu olduğunun heç bir önəmi yox imiş...
Ta ki 44 günlük müharibədə Azərbaycan bu gün Ukraynanın apardığı kimi öz ərazi bütövlüyü uğrunda mübarizəyə start verənədək. Həmin anda, qurdlarla bir süfrəyə oturan bəzi Qərb başbilənləri qaldırdıqları qədəhlərin təsirindən Azərbaycanı cani kimi qələmə verməkdən belə çəkinmədilər.
Tarixi dərs
Ən azı, xalqımız ona şahid oldu ki, Qərbin dərdi nə demokratiya, nə insan haqları, nə də dövlətlərin suverenliyi deyil. Burada ikili standartları Qərbin çıxarları və Azərbaycanın konkret olaraq türk-müsəlman ölkəsi olmasına da bağlamaq olar. Amma toleyrant və multikultural ölkə olan Azərbaycan bu neqativləri pozitivə çevirməyi bacaran bir dövlət və xalqdır.
Prosesləri sakit başla analiz etdikdə qarşımıza çıxan suallar da, yəqin ki, oxuyucularımızla eynilik təşkil edəcək: Azərbaycana qarşı sərgilənən ikili standartların səbəbi nədir? Rusiya ilə münasibətlər gərginləşən kimi, qışda evlərini qızdıra bilmək üçün qapımızı döyən Avropa, görəsən bu təbii sərvətlərdən də məhrum olsa idik, bizə hansı münasibəti göstərərdi?
Gəldiyimiz nəticə isə ondan ibarətdir ki, bu gün NATO-nun şərqə doğru genişlənməsi orta əsirlərin səlib yürüşlərini xatırladır.
Öz ideyalarını dünyanın vahid inancına çevirmək istəyən “sülh göyərçinləri” üçün öz inanclarından olan körpələrin qanına bais olmaq belə böyük günah sayılmır.
O da şübhə doğurmur ki, əgər Azərbaycan balanslı siyasət yürütməsə və doğru zamanda doğru qərarları verməsə idi, sonumuz Suriyadan, Əfqanıstandan fərqli olmayacaqdı...
Bizim.Media
