Bəzi şəhərlər var ki, onların daşı da, divarı da danışır. Şuşa da elə şəhərlərdəndir. Onun daş küçələri, tarixlə yaşıd dağları, hər divarında yaşayan xatirələr, hadisələr dilə gəlir....
Şuşaya ilk dəfə 2024-cü ildə gəlmişdim. O zaman şəhər işğalın ağır izlərini üzərindən yenicə silməyə başlamışdı.
Uzun illər doğma dilə, doğma üzə həsrətdən sonra ilk dəfə dərindən nəfəs almağa çalışırdı. Küçələrdə həyat yenidən canlanırdı, amma bu dirçəliş hələ yolun başlanğıcı idi.
Bu gün isə cəmi iki il sonra qarşımdakı mənzərə tamam başqadır. Şuşa dəyişib. Amma özünü, kimliyini itirmədən dəyişib. Elə gözəlləşib ki, hər addımda keçmişlə gələcəyin ahəngini hiss edirsən. Burada yenilənmə tarixi silmir, əksinə, ona ikinci həyat bəxş edir.
Şəhərin ruhu qorunur. Tarixi əhəmiyyət daşıyan binalar illərin yaddaşını yaşadan memarlıq üslubu saxlanılmaqla bərpa olunur. Hər daş öz yerindədir, hər eyvan, hər pəncərə sanki zamanın əlindən tutub bu günə gətirilib. Restavrasiya sadəcə tikinti işi deyil – bu, yaddaşa, tarixə və milli irsə göstərilən ehtiramdır.
Şuşanın küçələri ilə addımlayarkən bir həqiqəti daha dərindən anlayırsan: şəhərlərin də taleyi olur. Onlar da yaralanır, sağalır, susur, darıxır və nəhayət, yenidən dirçəlirlər.
Şuşa bu gün tarixin məğrur gözəlidir. Dünənin kədərini bu günün sevincinə çevirən, dağıntının yerində ümid ucaldan bir şəhərdir. Burada hər bərpa olunan bina, hər açılan qapı, hər əkilən ağac gələcəyə yazılan yeni bir səhifədir.
Şəfiqə Şəfa, Bizim.Media
