Seçkiqabağı dövrdə Paşinyan yenidən seçiləcəyi ilə bağlı Ermənistan və region üçün sabit sülh dövrü açacağına söz verib. Ancaq nə müharibədən sonrakı ilk aylarda, nə kampaniya dövründə, nə də bu gün silahlı qüvvələrdə ölən və yaralananların statistikası heç bir şəkildə sülhə işarə etmir.
Əksinə, həm Qarabağda, həm də Ermənistanda Azərbaycan hərbçilərinin mövqelərimizə qarşı təxribatları davam edir.
Bizim.Media xəbər verir ki, bu fikirlər “Ermənistanın Səsi” nəşrində yer alıb.
Mənbə yazır ki, 10 Noyabr 2020-ci il razılaşmasından sonra döyüş birləşmələrimizə ilk hücum may ayında, azərbaycanlıların yerləşdiyi Basarkeçərin Yuxarı Şorca kəndində edildi.
MÖVZU İLƏ BAĞLI:
Paşinyanı söyən şəxs barəsində cinayət işi açıldı
Sonra Zərkəndinə və Arazdəyənə yaxınlaşanda itkilər verdik. Müharibədəki son itkilər heç vaxt açıqlanmasa da açıq mənbələrdən müharibədən sonrakı 10 ayda ölənlərin sayı ilə bağlı nəticələr çıxarmaq mümkündür.
Beləliklə, döyüş və qeyri-döyüş itkiləri haqqında məlumatlara görə, orduda qurbanların sayının 74 nəfər olduğu (onlardan 27-si döyüşdə) olduğu ortaya çıxıb. Müqayisə üçün, 2013-cü ildə 31 ölüm (5-i döyüşdə) qeydə alınıb.
Paşinyan, müharibədən əvvəl, hakimiyyəti dövründə orduda ölüm nisbətinin kəskin azaldığını iddia edərək insanları aldadıb.
Müharibənin başlamasından bir il sonra itkin düşənlər haqqında dəqiq bir məlumat yoxdur, əsirlərin geri qaytarılması prosesi gecikir, orduda nizamnamə pozuntuları baş verir, mövqelərdə itkilər olur.
Səlahiyyətlilər isə buna reaksiya vermir. Ancaq baş verənlərə haqq qazandırmağa, ən azından üzr istəməyə və ya istefa verməyə çalışmırlar.
"Keçid dövrünün" müdafiə naziri Vaqarşak Arutyunyanın istefasının səbəbi dəqiqləşdirilməyib. Baş nazirin istefasını tələb edən bir bəyanata imza atan yüksək rütbəli zabitlərin işdən çıxarılması və təyin edilməsi çox sərt və nizamsızdır.
Bu, 2018-2020-ci illərdə qondarma Qarabağ rejiminin “Müdafiə Ordusunda” kadr sıçrayışını xatırladır, o zaman əsas vəzifəyə yeni təyin olunan şəxs əvvəlkindən daha zəif olurdu.
Maraqlıdır ki, insan haqları deyilən bəzi QHT-lərin onilliklər ərzində qaldırdıqları səs-küy belə yoxdur. 2018-ci ilə qədər döyüş və qeyri-döyüş itkilərini diqqətlə hesablaydılar, hadisələrin təfərrüatlarını aydınlaşdırırdılar, hətta ölkənin hərbi-siyasi rəhbərliyinə təzyiq göstərirdilər, mövzunu tez-tez əsassız olaraq siyasiləşdirirdilər.
Seyran Ohanyan səddi mövcud olduğu zaman qanuni qaydaların pozulması səbəbindən hətta bir hərbçinin ölümünün şərtləri aylarla müzakirə edilib.
2013-cü ildə ölən əsgər Stepanyanın atası oğlunun tabutunu Nazirlər Kabinetinə gətirib və Ohanyanla şəxsən görüşmək istəyib.
Reallıq bu gün fərqlidir. Müstəqillik Gününün "rəngarəng qeyd edilməsinə" etiraz aksiyasında ölən hərbçilərin yalnız bir neçə qohumu və dostu iştirak edib. Təəssüf ki, bir ildən sonra adları çəkilməyən həmin qəhrəmanların yaxınları da susur. Yalnız jurnalistlər əsgərlərimizin istedadlarını təqdim etməyə çalışırlar ki, ölənlərin xatirəsi yada düşsün.
Bizim.Media
