Bir küncə çəkilmişdi... Elə işdə də, həyatda da, yaradıcılıqda da. Yaşadığı bütün ağrılar, ömrünün dolaylarındakı qaranlıqlar – bir qarış pəncərədən dünyaya baxmaq – onu içinə yığmışdı bəlkə də... Zamanın içində durulmuş bir sükut kimi idi. Birlikdə işlədiyimiz Tərcümə Mərkəzində də bir köşəyə çəkilərdi, çox vaxt heç ümumi söhbətlərə qarışmazdı.
Ya da qarışardı – baxışlarıyla...
MÖVZU İLƏ BAĞLI:
SON DƏQİQƏ! Əlisəmid Kür vəfat etdi
O kəskin, ifadəli, dolu, kədərli gözləri elə sözlərinin əvəziydi. Uzun dəhlizi o tərəf-bu tərəfə gəzər, sonda həyətin dar küncünə çıxıb siqaretini tüstülədərdi. Arada hava almaq üçün çıxardım. Otaq yoldaşıydıq... Mən səs-küylü, ötkəm, o təmkinli, susqun... Üstəlik əhvalı neqativə meyilli adamam – danışmağa həvəsim olmurdu. Damarımı tutmuşdu, insan sərrafı idi:
“A bala, kitabını nə vaxt çıxarırsan? Bax Rəbiqənin (Rəbiqə Nazimqızı red.) kitabına ön söz yazmışam, çox bəyəndi. Sənə sözüm olsun, elə bir ön söz yazım ki! Çox həssas qızsan, sözlərimi kağızda demək istəyirəm sənə...”
“Müəllim, lüğət hazırlayırıq, inanın başımı qaşımağa vaxtım yoxdu. Həm bu dəfə hekayələr kitabımı hazırlamaq istəyirəm...”
“Yox, şeirlərini yığ. Mənim vaxtıma az qalıb...”
Bilirdi. Ona görə də Tərcümə Mərkəzinin dəstəyilə 70 illiyinə həsr olunmuş kitabı hazırlananda tələsə-tələsə, həyəcanla üzərində işləyirdi. Hər dəfə də bədbin danışanda qınayırdıq:
“Müəllim, neqativi çəkməyin, pis düşünəndə pis olur”.
“Ay bala, mən düşünmürəm e, bilirəm”.
Heç inandırıcı gəlmirdi bizə. Hamıdan qabaq işə gəlib, hamıdan sonra gedərdi. Yaşına görə gümrah idi. Apreldə oğlu Qorqud Cəfərin toyunda iştirak etmişdik. Heç xəstəhal təsir bağışlamırdı, tam tərsi... Nə deyəsən, tale... yazı... Susqun adam, elə susaraq da getdi. Hay-küyü sevməyən bir insanın son gedişi belə olurmuş...
Üzünün dərin qırışlarında ağrıları, inciklikləri gizlədən adam – böyük şair! O baxışların unudulmayacaq. Qürur və sayğıyla xatırlayacağıq!
Şəfiqə Şəfa, Bizim.Media
