Duruluq bağışlayan şerlər...

Hər axşam şər qarışan vaxtı telefonuma zəngi gəlir. Hər telefonumun ekranında onun adını görəndə eynim açılır. Zəng edən yenə də  üzündə - gözündə bir mahalın işığını daşıyan, bəynişan  duruşlu, ağayana söhbətli,  el ağsaqqalı, köhnə kişi, qocaman  pedaqoq Rəfi Körpülüdür. Allı - güllü salam-kəlamdan sonra  üstümə “nayezd”x9d  eliyir. 

-Ayə, de görüm sən hansı partiyanın üzvüsən? 

Mən də öz növbəmdə ağsaqqalı cırnatmaq üçün Qomunist partiyasının üzvüyəm deyib özünü öz partiyası ilə üz-üzə qoyuram.

-Ay sənin partiyana nə deyim?  De görüm haralardasan, niyə zəng elləmirsən? Harada görmüsən ki, hər dəfə qoca cavana zəng elləyə. Niyə bir dəfə zəng elləmirsən. Ay etibarsız.

Köhnə qomunistin yumşaq damarını yaxşı tutmuşam. Başlayıram tərifləməyə.

Allah heç bir məhləni ağsaqqalsız eləməsin deyirəm. Yumşalır. Ağsaqqal söhbəti eynini açır. Ancaq özünü heç də o yerə qoymayaraq dillənir:

-Mən bilirəm ağsaqqal sözünün arxasında nə durur.

-Nə durasıdır ki, ayRəfi dayı, dursa-dursa ya bir gümüşü çaynik çay, ya da ki, 3 pivə bir noxud durur. 

Pivənin birinin sahibi isə qabaqcıl təhsil işçisi, istedadlı şair-publisist olan dostumuz Şəmsi Qocadır. 3 pivə söhbəti o andaca  Şəmsi Qocanı Rəfi dayının yadına salır.Qoca kimdir ağsaqqal da o olmalıdır deyir. Zəng ellə Şəmsiyə gəlsin ağsaqqallığını eləsin. Hələ 2025-ə kimi Səni ağsaqqal seçmişik, Şəmsini də Sənə stajor. Nə isə 5-3 dəqiqəlik mükalimədən sonra mənimlə razılaşmalı olur. 

 Bax beləcə başlayir hər axşam Rəfi Körpülü ilə bizim ədəbiyyat gecələrimiz. Hələ də üzə çıxarmadığı yüzlərlə gözəl şerləri var Rəfi müəllimin. Bu şerlər əslində onun səsidir, iç səsi.Onun  şerlərini oxuyanda elə bilirsən ki, onunla üzbəsurət oturub şirin-şirin qoca fəndi söhbətlər edirsən. Və bu söhbət o qədər yapışqanlı, axıcı, maraqlı olur ki, onun uzandıqca-uzanmasını istəyirsən. Bu da ondan irəli gəlir ki, Rəfi Körpülü Azərbaycan ədəbi dilinin zəngin ənənələrindən gen bol və yerli yataqlı bəhrələnməklə yanaşı, yeri gəldikcə Loru nahiyyəsinin Körpülü ləhcəsinin də şəhdi-şirəsindən, duzundan-istiotundan da bəs qədər öz poetik dilinə qatır, bu da onun şerlərinə məxsusi bir üslub, xoş bir ahəngvermiş olur. Bir sözlə şer olur ”“Bal.

             

Hər dəfə Rəfi Körpülünün şerləri haqqında düşünündə ana şerimiz olan Dədə Qorqud  şerlərinin dili yadıma düşür. Şerlərin deyiliş təhkiyəsi xüsusiylə gözəldir. Fikir verək:

               

Rəfi müəllimin şerlərində özünü qabarıq şəkildə göstərən cəhətlərdən biri də onun doğulub boya-başa çatdığı, hal-hazırda yağı tapdağında inləyən canı qədər sevdiyi, oraya qayıdacağı günün ümüdü ilə yaşayan, həsrətindən bağrının başı şan-şan olmuş doğma kəndi Körpülü kəndi haqqında düşüncələri, nisgilli xatirələridir. Görün bu haqda özü nə deyir:

Həyat Rəfi müəllimə də az çəkdirməyib. Əvvəl yetimlik, kasıbçılıq. Sonradan da yurdsuzluq , yuvasızlıq, daha sonra da dağ kimi qardaşlarının  itkisi. Bütün bunlar azmış kimi istəkli ömür gün yoldaşı, xanım-xatun  həyat yoldaşı  Mərziyyə xanımın itkisi isə əməlli-başlı sarsıtdı Rəfi müəllimi. Sarsıldı ancaq sınmadı Rəfi müəllim. Əymədi qəddini. Anasının adını qoyduğu qızı Hürü xanımdan, ocağında od qoruyan oğlanlarından, doğmalarından, dostlarından, yaşamaqdan, təbiətdən, sazdan-sözdən heç doymadın deyir Rəfi müəllim. Tək təskinliyim hər keçən zamanın məni Mərziyyə xanıma bir az daha yaxınlaşdırmasıdır deyir Rəfi müəllim. Mərziyyə xanım xəstə yatağında olakən yazdığı  “Sən yaşa sevgilim təki Sən yaşa”x9d şerinin yanğısı, odu-alovu günü bu gün də məni qarsılayır.

         

Maraqlı, maraqlı olduğu qədər də yanğılı  uşaqlıq  xatirələri var Rəfi müəllimin. Yetim oğlan olmuşam deyir. Vaxt olub ki, ayağımın qabı olmayıb geyinməyə. Qar yağanda sevinmişəm ki, ayağım palçığa batmayacaq. Məktəbə ayaq yalın getdiyi günləri xatırlayır. Deyir kəndimizin çox səxalı kolxoz sədri olub. Yaxşı yadımdadır  bir gün ayağımı yalın görüb , kalxozun anbarından mənə bir çarıqlıq gön kəsdirib verdi. İndi Rəfi müəllim orta məktəbdə oxuyarkən qar üstə ayaqyalın çəkdirdiyi şəklinə baxıb köks ötürür,  yeri behişt  anasının o vaxtkı  sızıltısını indi  hiss edir.Gözlərindən axan yaş yanağına süzülür Rəfi müəllimin.

                 

Aşağı sinifdə oxuyurdum deyir. Evdə odunuzmuz yox idi. Anama canım yandığı üçün ilk dəfə odun gətirmək üçün çölə, meşəyə getdim. Bir uzunqulaq yükü odun hazırlayıb geri kəndə yola düzələnə kimi qaranlıq düşdü. Bir də onda gördüm ki, üstümüzü bir sürü canavar  kəsdirdi. Çox qorxmuşdum. Yaxşı ki, cibimdə bir qutu kibrit var idi. Dənələri çıxardıb bir-bir yandıra-yandıra özümü kəndə çatdırdım. Yenə də yazıq anam. Qorxudan ürəyi ağzından gəlmişdi deyir.

Rəfi müəllimin kalaritli xatirə yaddaşı, zəngin həyat təcrübəsi  gəncliyə örnək baxımından hələ çox öyrənilməlidir. Bu baxımdan  Rəfi Körpülünün  Giya Paçxataşivili, Şəmsi Qoca, Ramiz Hümmətov, Tofiq Sədioğlu, Elvin Qurbanov kimi yaxın dostlarının təkidlə kitabını nəşr etdirmək təşəbbüslərini alqışlayıram.